Gusbourne Rosé: meer dan roze, bubbels die verrassen

De Gusbourne Rosé die ik in Sparks proefde, is een 2018, en hij bestaat vooral uit Chardonnay. Volgens Master Sommelier Laura Rhys was het dat jaar 59% Chardonnay, 23% Pinot Noir en 18% Pinot Meunier. Net als bij de Brut Reserve verschuift die verhouding per jaargang, afhankelijk van de basiswijnen die binnenkomen.

Hoe de kleur ontstaat

De kleur komt van een kleine hoeveelheid stille rode Pinot Noir, zo’n 4 tot 5%, die Gusbourne apart zet voor de rosé en op vat laat rijpen. Eerst maakt het team de basisblend, met wijnen die wat meer fruit hebben: rood fruit, steenfruit of iets van kruidige sinaasappel. Daarna gaat de rode wijn erbij. Volgens Laura is dat balanceren. De Pinot Noir brengt kleur, maar ook smaak en structuur, en met te veel verandert de wijn te sterk. In de eerste jaren experimenteerde Gusbourne met saignée, maar uiteindelijk kozen ze voor blenden.

In het glas

Ook deze heeft een mooie kleur. In de neus vond ik hem een combinatie van de Blanc de Noirs en de Brut Reserve, met een vleugje van de koekjesfabriek die ik bij de Blanc de Blancs rook. Die paar procent rode wijn brengt wat tannine mee, en daarmee spanning in de neus en in de mond. Het geeft de wijn een serieuzere ruggengraat, en daarom vond ik hem een mooie afsluiter van de proeverij. Laura stelde zelf voor om de rosé als laatste te schenken.

Een rosé voor het hele jaar

Veel mensen zien rosé als zomerwijn. Deze heeft zoveel structuur dat ik hem het hele jaar zou schenken. Laura noemde dat een onbedoeld gevolg van wat ze willen maken. Jong heeft hij volgens haar levendig rood fruit, gewicht en gulheid, en dan is hij een prima aperitief bij een zomerse barbecue. Ze waarschuwde erbij dat hij dan best gevaarlijk kan zijn. Met de jaren wordt hij serieuzer: de Pinot in de blend wordt hartiger en er komt een kruidachtige toon bij.

Aan tafel

Laura vindt de rosé breed inzetbaar. Ze noemde een dessert dat niet te zoet is, iets met noten, room of rood fruit, en daarnaast vlees, groente en zeevruchten.

Bewaren

Laura volgt graag hoe haar rosés zich ontwikkelen. De rosé kun je volgens haar makkelijk vijf tot tien jaar in de kelder leggen, al verwacht ze dat van de vier geproefde wijnen de Blanc de Blancs het langst meegaat. Lange rijping betekent ook minder bubbels en een donkerder kleur, en dat is niet voor iedereen.

Kritisch

Wie bij een mousserende rosé een wijn verwacht die op Pinot Noir of Meunier draait, krijgt hier vooral Chardonnay; de blauwe druiven en de rode wijn zorgen voor kleur, structuur en een deel van het fruit. De samenstelling wisselt per jaar, dus een andere jaargang kan merkbaar anders smaken. Prijs kwam in het gesprek niet ter sprake, en ik proefde één fles.

Verdict

Een rosé met een serieuze ruggengraat, die niet op de zomer hoeft te wachten. Wie wil zien wat een paar procent rode wijn met een Chardonnay-blend doet, heeft aan deze 2018 een mooi voorbeeld.

Het hele gesprek met Laura Rhys staat in de Sparks-aflevering.

Bronnen

• Sparks by VinoVonk, gesprek met Laura Rhys MS: aflevering
• WineGB: Wines of Great Britain: winegb.co.uk