Gusbourne Brut Reserve 2019: start met Engelse bubbels

De Brut Reserve is de wijn die Gusbourne elk jaar maakt, en zoals alles van dit huis uit Kent is het een jaargangwijn. Gusbourne maakt geen non-vintage en koopt geen druiven bij; alles komt uit de eigen wijngaarden in Kent en Sussex. Ik proefde de 2019 in Sparks met Laura Rhys, Master Sommelier en ambassadeur van Gusbourne.

In 2019 werd de blend volgens Laura 62% Chardonnay, 28% Pinot Noir en 10% Pinot Meunier. Die verhouding verschuift per jaar, omdat de basiswijnen elk jaar anders uitvallen.

Hoe hij gemaakt wordt

Voor de Brut Reserve zoekt het team naar zachtere, rondere basiswijnen met veel fruit, vertelde Laura. Gusbourne vinifieert de percelen en klonen apart en werkt per jaargang met zo’n 200 basiswijnen. Het grootste deel vergist op roestvrij staal, maar er gaat altijd wat hout in, meestal 8 tot 12% en vaak oud. Dat hout is er voor het mondgevoel en minder voor de smaak.

De 2019 kreeg ongeveer drie jaar op gist. Een vaste termijn is dat niet: soms gaat de Brut Reserve volgens Laura met net minder dan tweeënhalf jaar de deur uit, afhankelijk van wanneer de wijn klaar is. Het Engelse wettelijke minimum noemde ze negen maanden. Na het degorgeren rust de fles nog minstens drie maanden. De Brut Reserve bestaat ook in halve flessen en in magnum.

In het glas

Ik kende Gusbourne al en vond het al lekker, dus ik begon niet blanco. Deze 2019 is rijk en vol, met veel aroma, en toch niet ingewikkeld. Hij is toegankelijk. Door die rijkdom lopen lagen zuur, die ik in de opname vergeleek met messen tussen de aroma’s door en tegelijk met een shaker die alles door elkaar schudt. Dat houdt hem in balans. Ik proefde er een zeebries in, hij voelt minder warm aan dan een champagne, en de mousse is mooi geïntegreerd.

Mijn eerste indruk was een Chardonnay met hout. Laura zei dat het allebei klopt: de rijpheid van het fruit en dat beetje hout. Zelf rook ze citrus, groene appel en boomgaardfruit, met daaronder rode appel, appelschil en steenfruit als perzik en abrikoos. De geroosterde, nootachtige kant komt volgens haar mede van de tijd op kurk na het degorgeren. Over de zuren zei ze dat ze er duidelijk zijn, maar vriendelijk.

Kritisch

Complex is hij niet, en dat zei ik ook in de opname. Deze wijn drijft op fruit en rijkdom; gerijpte, gelaagde tonen moet je hier niet verwachten. Laura merkte zelf op dat Engelse mousserende wijnen soms langer nodig hebben voordat de autolytische tonen doorkomen. De tijd op gist wisselt per jaargang, dus wat ik over 2019 schrijf, geldt niet vanzelf voor de volgende. Prijs kwam in het gesprek niet ter sprake, en ik proefde één fles.

Aan tafel

Laura drinkt de Brut Reserve graag bij gebakken coquilles.

Bewaren

Volgens Laura kun je de Brut Reserve makkelijk vijf tot tien jaar in de kelder leggen. Ze zei het met een kanttekening: na lange rijping heb je minder bubbels, een donkerder kleur en meer noot, en dat is niet ieders smaak. Mijn advies uit de opname: koop twee flessen, drink er één en schrijf op wat je proeft, en open de tweede na vijf of tien jaar.

Verdict

De Brut Reserve 2019 is een rijke, toegankelijke kennismaking met Gusbourne, met zuren die hem fris houden. Wie Engelse mousserende wijn wil leren kennen, kan hier goed beginnen.

Het hele gesprek met Laura Rhys, met de drie andere Gusbourne-wijnen, staat in de Sparks-aflevering.

Bronnen

• Sparks by VinoVonk, gesprek met Laura Rhys MS: aflevering
• WineGB: Wines of Great Britain: winegb.co.uk