Yiannis Mylothridis over 300 inheemse Griekse druiven en Oenopolis

Het transcript is automatisch gegenereerd uit de audio en licht geredigeerd. Het wordt aangeboden voor toegankelijkheid en zoekmachine-indexering.

[00:00] Hallo allemaal en welkom bij een nieuwe aflevering van Sparks bij VinoVonk. Mijn naam is Jeroen en vandaag heb ik Yiannis Mylothridis te gast. Hallo Yiannis. En goedenavond. Kalispera. Yiannis is de oprichter van Oenopolis, letterlijk wijnstad in het oud-Grieks. Yiannis heeft een bijzondere missie. Hij wil de wereld laten zien dat Griekse wijn veel meer is dan de slechte reputatie die door de mindere kwaliteit retsina heeft gekregen. Ik ben daar heel benieuwd naar.

Van sommelier in het restaurant van zijn ouders tot specialist in authentieke Griekse wijnen van kleine producenten. Yiannis’ verhaal begon in 2012 met een Malagousia van zijn jeugdvrienden, de broers Garypadis van het wijnhuis Kir-Yianni. En hij groeide uit tot Nederlands grootste assortiment van Griekse wijn. En vandaag proeven we ook een hele bijzondere wijn: de Jima Plein Soleil Day 22 uit 2023. Gemaakt van een inheemse Griekse druif: Debina. Zegt mij op dit moment nog niet zoveel, behalve dat ik hem al heb ingeschonken om een foto te maken voor een artikel.

Maar voordat we verder gaan: welkom Yiannis. Goed, dankjewel. En Yiannis, bedankt voor het sponsoren van twee hele mooie afleveringen over Griekse wijnmakers waarmee je mij in contact hebt gebracht. Hele toffe uitzendingen, hele mooie bijzondere wijnen geproefd, naar aanleiding van de Great Greek Wines.

[02:00] Maar Yiannis, kun je jezelf nog voorstellen voor de mensen die je nog niet kennen? Want ik kom je wel eens tegen op dezelfde plekken, ook met een wijn van jou in restaurants waar ik eet, dus dat vind ik heel tof.

Ik ben met mijn ouders voor de tweede keer naar Nederland gekomen in 2001. Sindsdien werk ik bij het restaurant van mijn ouders. De wil om Oenopolis te starten kwam eigenlijk door een soort wrevel — kan ik het noemen — voor Griekse wijn. We kregen regelmatig gasten die zouden zeggen: “Ik hou niet van Griekse witte wijn, want ik hou niet van retsina.” Of: doe maar liever iets anders. En dat was zonde, want wij boden kwaliteit, alleen we waren gewoon niet bekend en de redenen zijn divers. Griekenland heeft heel lang, veel langer dan andere landen, last gehad van phylloxera.

En verder werd er massaal door horecacollega’s met twee-literen slobberwijn gewerkt op de Griekse eilanden — daar was de kwaliteit ook ver te zoeken. Als bezoeker van een restaurant of als je naar een eiland gaat: als jouw eerste Griekse ervaring met wijn slecht is, kap je gelijk. Heel simpel.

[03:30] En het punt waar ik echt mee ging meedoen was 2012, toen mijn jeugdvrienden hun eerste Malagousia hadden gebracht en ik die wijn echt heel erg interessant vond. Toen begon ik met de WSET-opleiding en ging ik naar heel veel wijnhuizen op bezoek, want daar leerde ik veel meer dan in de opleiding zelf. Langzaam begon ik ook met de groothandel van mijn familie. Die hadden we ook sinds 2001, alleen was ik daar niet echt actief in. Maar na 2012 begon ik het assortiment een beetje te veranderen.

Bijna alles is vernieuwd. Geen slobbers meer, kwalitatieve huizen, en het assortiment is flink uitgegroeid. Tot nu toe bijna 300 wijnen uit import. En tegenwoordig ook de grootste voor Cypriotische wijn. Het doel is altijd geweest: kleine producenten, zeldzame druivenrassen die je niet zo vaak tegenkomt. Uiteraard ook de bekende Assyrtiko en Xinomavro. Daar kun je niet omheen. Maar veel met kleine huizen — dat is echt het kernwoord.

We zijn intussen op een punt beland dat we ook veel in Michelin-restaurants komen. Niet per se nodig om ons werk te bevestigen, maar je ziet wel dat het niveau er is. Steeds meer consumenten, ook sommeliers, krijgen kennis van het feit dat er hele hoge kwaliteit wijnen uit Griekenland komen. En dat het ook gastronomisch heel interessant is, omdat het gewoon andere smaken heeft dan je normaal gewend bent.

[06:00] Griekenland heeft een van de langste kustlijnen, heel veel eilanden en bergen. Er zijn echt superveel verschillende terroirs. Wat we over het algemeen gemeen hebben bij witte wijn: heel mooie zuren, veel mineraliteit. Een beetje andere smaken dan mensen gewend zijn. Daarnaast heeft Griekenland meer dan 300 autochtone druivenrassen. Ze worden nog niet allemaal verbouwd, maar het lijkt bijna alsof je elke dag weer een nieuwe druif tegenkomt.

Dat maakt het spannend. En moeilijk voor mij natuurlijk, want ik ben op het punt dat ik zeg: nou, ik heb nu een vrij breed assortiment, en zie je weer iets interessants, dan moet je dat weer hebben. Zo ga je naar de 300 toe.

Jeroen: Jij hebt het over dat je alleen maar werkt met kleine producenten, maar aan wat voor aantallen moet ik denken? Wat moet een huis produceren om voor jou nog als kleine producent te tellen?

De meeste zitten onder de 100.000 flessen, sommige op 120.000. Jima bijvoorbeeld zit volgens mij zelfs onder de 20.000. En de wijn die je voor je hebt is 800 flessen — geen vervolg. Dus dat is ook een heel kleine producent wat mij betreft. Het is niet altijd alleen klein, want soms heb je ook de grotere nodig. Maar het doel is om zoveel mogelijk kleine producenten binnen te halen.

[08:00] Jeroen: Wijn uit Cyprus, hebben die andere druiven dan in Griekenland?

Ja, behalve eentje. Cyprus heeft sowieso ook een heel lange geschiedenis. Griekenland heeft ongeveer 6.500 jaar wijngeschiedenis. Bij Cyprus ligt dat ongeveer op 5.000. Plus ze hebben de allereerste benaamde wijn ter wereld: de allereerste PDO, Commandaria. Het hele eiland is gevormd door tectonische bewegingen, je kan op verschillende plekken gedroogde magma zien. De druiven zijn ook heel anders: Xynisteri, Promara, Spourtiko. Niet zo heel veel, maar heel unieke druiven. De enige die niet uniek is, voor zover ik ken, is Lefkada — Lefkas betekent: het eiland van Lefkas. De druif daar is Vertzami en die is overgewaaid van Lefkas naar Cyprus, waar hij nu zijn eigen naam Lefkada heeft gekregen. Maar officieel is dat een Griekse druif. Verder worden ook nog wat internationale druiven verbouwd, al wordt dat snel minder, want ze stappen rap over naar autochtone druivenrassen.

[10:00] Jeroen: Hoe pak je dat aan, met al die eilanden?

Ik heb nagenoeg niet alle producenten kunnen bezoeken, om eerlijk te zijn. Veel ontmoet ik op beurzen zoals ProWein, of ik hoor goede dingen, bel digitaal en ze sturen proefmonsters. Als ik in Griekenland ben probeer ik altijd wat te bezoeken. En soms ga ik buiten de normale vakantie om op een wijnreis om bepaalde gebieden te bezoeken. Je kunt niet alles in één keer doen. Meestal pak ik het per regio aan. Santorini is gewoon één reis. Cyprus was recent in mei — vier dagen, zes producenten. Het is een heel groot gebied om in één keer te ontdekken. Niet alleen wijnhuizen, ook gastronomie, want dat is een belangrijk onderdeel. Zeker als we hier met high-end restaurants werken, wil je advies kunnen geven op basis van wat je zelf hebt ervaren.

[12:00] Jeroen: Heb je in de afgelopen tien jaar gemerkt dat de kwaliteit nog beter wordt?

Zeker. Ik zie dat het overal omhoog gaat. Niet overal — Santorini vond ik altijd al van heel hoog niveau. Wat je daar nu wel ziet is meer experimenteren met single vineyards, zoals die ene die je had geproefd met Artemis Karamolegos. Maar het algemene niveau is zeker gestegen, vooral in de laatste tien jaar. Daarnaast zie je een grote opkomst van kleine producenten die andere manieren gebruiken tijdens de vinificatie. Jima experimenteert heel veel. Je ziet de resultaten van een nieuwe generatie die in het buitenland heeft gestudeerd en nieuwe dingen toepast. Hetzelfde geldt voor het klimaat — Griekenland heeft veel last van de hitte. Mijn jeugdvriend bijvoorbeeld is ontzettend veel aan het inlezen en past persoonlijk dingen toe die nog niet zo bekend zijn, om de wijnstokken meer rust te geven ondanks de zon. Op alle fronten wordt geëxperimenteerd. Je moet je blijven verbeteren, anders val je weg.

[14:00] Jeroen: Focus jij op één gebied, of wil je van overal wijn?

Ik focus niet op één gebied. Mijn kracht is dat ik een uitgebreid assortiment heb wat smaken betreft, en de belangrijkste wijngebieden van Griekenland. Aan de andere kant kan ik niet van elk eiland of elke plek op het vasteland een producent hebben — ik moet kunnen verkopen, en ik wil dat mijn producenten blij zijn. Niet dat ze voor een paar dozen wijn worden afgekocht. Heeft voor hen geen zin en voor mij ook niet.

Logistiek is op zich niet zo’n probleem. De meesten werken met transport vanaf Athene wat de eilanden betreft. En vanaf daar hebben we onze eigen contacten naar Thessaloniki, vanwaar alle export naar ons toe komt. We hebben een nauwe band met onze logistieke partner; de kosten zijn vergelijkbaar met of lager dan wat ik bij anderen hoor. Het gaat over 20 of 30 cent per fles aan transport. Dat valt te overzien.

Jeroen: Over flessen gesproken, zullen we deze gaan proeven? Zeker.

[16:30] Een hele mooie, bijna amber kleur. Ja. Dit is een producent waarmee ik nu drie jaar werk. Ik had de wijn online gezien bij een Griekse webshop en vond het heel interessant. Daarna ben ik bij het wijnhuis op bezoek geweest, en op ProWein heb ik een van mijn lievelingsrode wijnen geproefd — toen wist ik: nu is het geweest, we gaan samenwerken. De kwaliteit van alle wijnen van het huis is echt superhoog.

Wat het nog bijzonderder maakt: ik snap niet waar dit huis de tijd vandaan haalt. De producent studeert om Master of Wine te worden, geeft veel masterclasses, WSET-lessen, reist continu naar wijnhuizen en heeft daarnaast nog tijd om wijn te maken. Hoe hij het voor elkaar krijgt is bijzonder.

Deze wijn wordt gemaakt van Debina. Eerst even het concept van het huis. Je ziet het schilderij op het label. Deze wijn, zoals je ziet, komt nooit meer terug. De producent is begonnen met het idee: ik maak één label per jaar per wijn. Dit heet Plein Soleil; volgend jaar zal het anders heten en een andere schildering hebben. Daarnaast zijn er wijnen die de naam wel houden, maar elk jaar een andere schildering. Day 22 betekent: dit is het 22ste etiket van deze producent — niet per se van de Debina, maar van alle etiketten die hij maakt.

[19:00] Debina stond bij mij nooit hoog aangeschreven. Het is sowieso een vrij neutrale druif, dus zou je er niet veel van vinden. De Debina’s die ik eerder had geproefd hadden weinig alcohol, weinig body, niet heel interessant. En toen had ik de eerste van Jima geproefd. Laat ik even de andere flessen erbij pakken om te laten zien.

Dit is de Misty Debina, de allereerste Debina die ik proefde, ontzettend mineraal. Dan heb je de Plein Soleil. De Trans-Apollo was de vorige uitgave voordat de Plein Soleil kwam. En de Supergirl is de huidige. Ze zijn allemaal heel anders van elkaar. Hier zie je dezelfde rode wijn, allemaal van dezelfde druif, maar met andere namen: Le Don, Rue de Soleil, en uiteindelijk zijn we bij Odyssey gekomen, die nu als naam blijft staan. Dan snap je het idee van het huis: artistiek en vooral hoog van kwaliteit.

Jeroen: Maar dan weet je als importeur, sommelier of consument eigenlijk niet precies wat je krijgt — behalve dezelfde producent en druif. Past hij elk jaar de vinificatie aan?

Bij de rode wijn met de zes verschillende etiketten verandert er steeds iets. Hij is super klein qua productie — gemiddeld rond de 1.000 flessen, de Supergirl is met 1.200 flessen zijn meest gemaakte wijn. Dat is niets in de wijnwereld. Hij heeft de mogelijkheid om dingen aan te passen. Het maakt het iets exclusiever omdat de wijn telkens net wat anders is. Het doel is om het terroir te laten spreken en de verschillen van elk jaar.

Bij deze Plein Soleil zou ik dat niet zo zeggen, want het is uit een experimenteerreeks. Je hebt de Supergirl, dat is de basis-Debina die ook van hoge kwaliteit is. Daarnaast de premium-Debina’s: Trans-Apollo en Plein Soleil. Geslaagde experimenten die laten zien wat mogelijk is. Voor mij was het spannend dat ik binnen één jaar van het punt waar ik Debina niet boeiend vond, drie verschillende Debina’s had geproefd die allemaal waanzinnig en compleet anders dan elkaar waren.

[23:00] Jeroen: Ik denk meteen omdat hij zo donker van kleur is dat hij lang schilcontact heeft. Maar als je hem ruikt is het heel warm: gedroogde sinaasappelschil, citroen, limoen. En dan iets bloemig, grassig. Niet een typische geur.

De wijn is gerijpt op de schillen, deels. Daarnaast in amfora en in hout. Acht maanden op de gist. Dan merk je in de smaak ook dat er body achter zit. Een hele andere stijl dan ik gewend ben van Debina-wijn — fruitige druif met weinig body. Hier zit genoeg fruit, maar het is een wijn van wijngaardrijk profiel. Debina heeft ook een botanische kant; hier proef je iets van gember, specerijen.

Jeroen: Zullen we hem proeven? Zeker.

Mooi lichaam, complexe smaken, ontzettend mooie zuren. Let op hoe lang hij blijft hangen — een van de kenmerken van het huis is een heel lange afdronk. Dit is een serieuze wijn. Ook gastronomisch heel interessant, zeker met groente. Je proeft nog steeds heel veel fruit, ook iets van kokos en vanille. Echt heel mooi.

[25:30] Jeroen: Als ik de fles zie en het verhaal hoor — ingewikkeld gemaakt, complex, ontzettend smaakvol — denk ik meteen aan minimaal 100 euro.

Hij zit ver onder de 27 euro. 27 euro? Ik vertel je een kort verhaal. Het is voor het eerst voorgekomen in mijn werk dat een Michelin-restaurant tegen mij zei: deze wijn is echt waanzinnig, betere kwaliteit dan andere wijnen die we hebben die veel duurder zijn. Maar voor ons is hij te goedkoop. Want ik kan een wijn niet te ver over de kop doen. Gasten komen daar met de gedachte dat ze meer dan 100 euro per fles uitgeven. In dat geval was niets gebeurd; bij andere zaken heb ik dat ook een keer gehoord. Niet deze tijden tegenwoordig — mensen kunnen online zien hoe duur een wijn is. Maar het gaat erom: de prijs-kwaliteit van Griekse wijn is over het algemeen top.

Voor dit soort wijn vind ik het geen groot bedrag. Zeker in topgastronomie, met die lange afdronk en unieke smaak. Het zijn nu gewoon collectors — 800 flessen, je gaat het niet veel vinden. Meestal gaan dan de prijzen flink omhoog. Leuk dat het juist niet zo gevolgd is. Niet alleen dat: de producent is ook eerlijk. Ik maak het niet vaak mee dat een wijn in prijs omlaag gaat. De rode wijn en de rosé zijn afgelopen jaar verlaagd doordat de opbrengst groter was. Ik weet niet of ik het zelf gedaan had — ik had de prijs lekker zo gelaten. Maar hij is eerlijk. Een ander voorbeeld: zijn instaplabel Supergirl is binnen no time uitverkocht hier. Ik heb nog een kleine voorraad voor mijn horeca-klanten. Nu komt de Supergirl Late Harvest, in principe meer premium, dus duurder. Maar omdat alle voorraden van de normale Supergirl op zijn, geeft hij de premium-versie voor dezelfde prijs. Iedereen tegemoetkomen. Het gaat om een goede relatie opbouwen.

[29:30] Jeroen: In 2012 begon het met een wijn van jouw jeugdvrienden — maken ze die nog steeds en verkoop je hem ook?

Ja, zeker. Het was een grap hoe we begonnen. Hij wist niet dat onze familie groothandel had en ik wist niet dat hij wijn maakte. We praten regelmatig, maar niet over werk. Hij belde me een keer op: ken je iemand die wijn verkoopt in Nederland? Want ik maak wijn. Ik verkoop ook wijn. Hij stuurde proefmonsters. Spannend moment natuurlijk — hoe vertel je je jeugdvriend dat de wijn niet goed is? Gelukkig is het niet zo ver gekomen, de wijn was echt top. Ze maken nog steeds wijn, naar mijn idee een van de beste Malagousia’s van Griekenland, echt typerend. Er zijn er genoeg in de markt die meer naar Sauvignon Blanc smaken dan naar Malagousia. Deze is volledig Malagousia zoals het hoort: botanische kant, lekker vol.

De winery zelf is ook interessant — gebouwd met AI. Volgens mij de eerste in Europa die op deze wijze gebouwd is. Een computermodel gaf aan in welke richting, hoogte en hoek elk steentje geplaatst moest worden, zodat je een golvend effect op de muur kreeg. Heel uniek, alsof de muur vloeit. Er zijn ook gaten tussenin waar het licht doorkomt — de hele dag ziet het er speciaal uit, vooral als de zon op- of ondergaat.

[32:00] Jeroen: Je hebt meer dan 300 wijnen in het assortiment. Heb je alleen wijnen die je zelf lekker vindt?

Ik focus alleen op wijn die ik zelf zou kopen. Als ik het niet wil kopen, gaat het eruit. Heel simpel. Zo heb ik bijna alles veranderd in het assortiment. Ik vind dat je een wijn goed kunt verkopen als je hem zelf lekker vindt — dan sta je erachter. Ik kan een verhaal opmaken over iets, maar het zal nooit landen als je er niet volledig achter staat. Dat is mijn idee. Er zijn gevallen geweest dat ik een wijn kocht en hem niet goed genoeg vond. Die gaat er heel simpel uit. Maar in het algemeen ben ik blij met alle wijnen die ik nu heb.

[33:00] Jeroen: Wat is het effect van de Great Greek Wines-competitie op je webshop en assortiment?

Op de webshop is het niet super groot. De eerste dagen zie je dat bepaalde winnaars besteld worden door de echte wijnkenners. Verder is het meer een tool — heel belangrijk omdat het goed gepromoot wordt door Yiannis Karikasis. Het idee erachter is heel cool. Positief effect, maar op de webshop persoonlijk nog niet. Het helpt wel met contacten in de horeca — daar zie ik het grootste effect. Er worden veel masterclasses georganiseerd. In Amsterdam had Karikasis vorig jaar een masterclass bij een van mijn klanten; daar heb ik veel sommeliers leren kennen. Wat betreft nieuwe wijn vinden: producenten zijn eerder geneigd om benaderd te worden als ze in zo’n competitie een mooie prijs hebben gewonnen. Ik heb twee producenten via de masterclass van vorig jaar leren kennen — een kwaliteits-retsina en een wijn uit Kreta. Daar ben ik gelijk mee aan de slag gegaan.

Het doel van Great Greek Wines is dat Griekse wijnen een groter podium krijgen op alle vlakken: consumenten, sommeliers, inkopers, wijnmakers. Dat werkt.

[36:00] Jeroen: Mensen denken: ik ga op vakantie naar Griekenland, die wijn zit in een pak van tien liter, dat hoef ik thuis niet. Op zo’n strandvakantie ga je niet naar betere restaurants met mooie pairings.

Dat klopt deels. Ga naar een Grieks restaurant in Nederland: er zijn niet veel die je een begeleidend glas kunnen aanraden, of standaard een wijnpairing aanbieden zoals een sterrenzaak. Voor mij is het daarom belangrijk om op alle fronten te werken. Ik geef trainings aan de Griekse restaurants om een mooie kaart neer te zetten. Dat helpt, maar je hebt ook de zaken nodig die volledige aandacht aan de wijn geven. Ik geloof niet dat we 100% op Griekse zaken moeten focussen — heel veel hebben de kennis niet, sommigen willen er niet eens mee bezig zijn. Voor de consument is het in de Nederlandse Griekse restaurants nog moeilijk wat wijn betreft. Maar het wordt snel beter. Mijn wens is dat iedere restaurateur iets meer aandacht besteedt aan een goed glas wijn — van een goede huiswijn tot wat je er gek mee wilt maken.

[38:00] Jeroen: Mijn tip aan de luisteraars: ga naar de webshop van Oenopolis. Je hebt de top 10 van Yiannis, niet alleen de duurste wijnen — Great Greek Wines, nieuwe ontdekkingen, biologische wijn, natuurwijn, magnums, mousserend, alles ertussen. Maar stel een professional luistert: ik heb een restaurant, doe nooit wat met Griekse wijn, weet er niets van. Wat is je tip?

Het belangrijkste is dat je echt moet proeven. We zijn op een punt — Frans en Italiaans zit een beetje in het dal qua vraag. Mensen hebben minder te besteden, niet alleen hier maar ook in Griekenland; mensen gaan op vakantie en geven geen geld uit aan wijn omdat hotels en tickets duur zijn geworden. Het belangrijkste is dus proeven, of het nu een naam van mij is of van een collega. Doe het. Blijf niet vastzitten aan de standaardregels van Frankrijk en Italië. Griekenland zit in de lift. Een paar maanden geleden noemde een bekende Nederlandse wijnschrijfster Griekenland nog de hit van het jaar.

Wees open voor nieuwe ontdekkingen. Bij Griekenland zijn er behoorlijk wat nieuwe smaken te ontdekken. Zoek kleine producenten — merken zoals Alpha Estate of Gerovassiliou zijn al lang gevestigd in het buitenland, daar hebben veel mensen al ervaring mee. De magie van Griekse wijn zit echt bij de kleine boer.

[40:30] Bijvoorbeeld het verhaal achter deze fles. Iedere fles is uniek, maar deze maken ze in 2023; daarna niet meer. Dezelfde druif, andere vinificatie, ander label. Leuk om aan tafel te kunnen vertellen dat je hem nu drinkt en waarschijnlijk nooit meer. We zetten ze vaak op de lijst als een exclusieve collectie — op is op. Binnenkort komt er ook een nieuwe wijn van zeldzame druiven, 900 flessen, de helft heb ik gekocht. In eerste instantie was het 300, daarna 450 — de helft. Klinkt wat leuker. De rest van de wereld krijgt de andere helft. Nederland heeft iets meer geluk, maar het gaat om kleine hoeveelheden. In Griekenland kom je deze wijnen niet vaak tegen, hier nog minder. Leuk om iets meer collectables te proeven, want je krijgt maar één keer de kans.

Jeroen: Als je één fles uit je collectie zou mogen meenemen naar een onbewoond eiland — welke en waarom?

Lastig. Er zijn heel veel die ik leuk vind. Maar uiteindelijk kom je toch ergens bij Santorini terecht, want ik hou van veel mineraliteit, body en kracht. Dan kies ik een fles van Karamolegos — laat ik hem laten zien. 100% Assyrtiko van 150 jaar oude stokken op Santorini. Dat schreeuwt voor mij gewoon puur genot — heel veel smaak. Als ik er één moest kiezen, waarschijnlijk deze. Maar als je me over een maand vraagt kan het ook een andere zijn. Wijn blijft toch een seasonal product — als het warm is zoek je iets anders dan in de winter. Op dit moment is het deze.

[44:00] Jeroen: Hoe zie jij de toekomst voor Griekse wijn?

Heel goed. We zitten in de lift. Bijna elke dag komt er een nieuwe klant bij. We worden nu ook gevonden in plaats van dat ik de contacten moet starten. In Nederland is de toekomst goed: mensen zijn voor nieuwe smaken. Dan kom je bij landen zoals Griekenland en Portugal — ook in de lift. Het enige waar ik aan denk, geldt voor de hele wijnwereld: alcoholvrij. Het wordt veel gepromoot, je ziet een afname in aantallen die mensen consumeren. Op zich niet erg, want degenen die wel drinken zoeken meer kwaliteit. Een nadeel wordt een voordeel. Het valt te zien hoe goed het aandacht gaat krijgen. Als de kwaliteit van alcoholvrije wijn flink omhoog gaat, wie weet wat de toekomst brengt. Voor nu zit het goed.

Jeroen: Deze fles kost 27 euro. Voor sommigen, gewend aan vijf euro in de supermarkt, is dat veel te duur. Drink beter: minder maar beter. Dit is een uitstekend voorbeeld.

Ik doe het zelf ook thuis. Met twee kinderen kan ik niet meer een hele fles zelf drinken. Dan doe je een glaasje en zorg dat het heel lekkere wijn is.

[46:00] Jeroen: We zijn aan het einde van ons gesprek — heb je nog iets wat je wilt vertellen?

Een kleine mention over mijn nieuwe website over Cypriotische wijn. Cyprus was een van de eerste die ik ging importeren — we zijn met Tsiakas begonnen, dat kun je al vinden op Oenopolis. Maar sinds een maand heb ik een nieuwe website gebouwd: cypriotischewijn.nl. Het doel daar is om je gewoon Cypriotische wijn te leren kennen. Inmiddels staat ook de Vlassides daar, op hetzelfde moment als naast de Vlassides op Oenopolis (Griekse wijn). Je vindt er ongeveer 40-plus verschillende topwijnen. Wederom kleine producenten, zeldzame druivenrassen. Een leuke ontdekking. Ook qua smaak anders dan Griekse wijn.

Jeroen: Waarom een nieuwe website? Het ligt voor de hand om alles op Oenopolis te gooien.

Dat zal misschien in de toekomst gebeuren, maar voor nu wil ik het iets meer exclusief houden. En als je een website bouwt heb je altijd een focus en een manier waarop je het opzet. Cyprus is, zeker na mijn laatste reis daar in mei, een magisch eiland. Aardige mensen, het terroir is bijzonder, alles wordt met de hand gedaan. Op een aparte website kan ik dat veel beter uitdrukken. Op de nieuwe site, waar nog veel aan gewerkt wordt, vind je veel meer informatie dan ik op Oenopolis zou kunnen. Uitgebreide info over de terroirs en druivenrassen. Op één website met Griekenland en Cyprus ben ik te gelimiteerd.

Jeroen: Helemaal helder. Yiannis, heel erg bedankt voor dit leuke gesprek en voor deze wijn. En nogmaals bedankt voor de twee andere afleveringen die je gesponsord hebt. Wil je meer informatie over Griekse wijnen van Oenopolis? De website is heel simpel: oenopolis.vin. De link staat ook in de show notes. Ga op zoek naar de favorieten van Yiannis. Heel erg bedankt. Dit was weer een nieuwe aflevering van Sparks bij VinoVonk — de wijnpodcast over wijnverhalen die inspireren. Ik ben weer super geïnspireerd. Ik hoop jij ook. Tot de volgende keer. Jamas.